Ze heeft zelf ook ervaring met rouw en verlies. Op haar 43ste verloor ze haar eerste man aan kanker en bleef met een jong kind achter.
Anneke: "Ik had toen zo'n behoefte aan een plek waar ik woorden kon geven aan mijn verlies. Ik ging echt terugkijken naar mijn opvoeding, mijn vrienden, mijn toekomst en wat ik belangrijk vind in het leven. Als je lang met iemand samen bent geweest, moet je jezelf soms echt opnieuw uitvinden. Daar zijn onze groepen ook voor. Iedere bijeenkomst heeft een thema, zoals de impact van het verlies in je leven, zorgen voor jezelf, contact met je omgeving, betekenisgeving; maar het belangrijkste is dat we mensen een plek bieden om met hun verlies om te gaan. Iedereen krijgt de ruimte om te delen wat hen op dat moment bezighoudt. Alles mag er zijn; ook emoties die misschien moeilijker zijn om met je omgeving te bespreken zoals schuldgevoel, boosheid of juist opluchting."
Tijdens de laatste bijeenkomst maken de deelnemers iets tastbaars dat symbool staat voor de verlies- en herstelgerichte zoektocht die rouw is.
Anneke: “Soms doen we Kintsugi. Daarbij repareer je een gebroken voorwerp door de breuklijnen niet weg te werken, maar juist met goud te accentueren. Dat symboliseert veerkracht en verzoening met het verleden. Het heeft veel te maken met hoe wij aankijken tegen verlies: het is helend als je herinneringen, verdriet en rouw niet hoeft te verstoppen, maar liefdevol kunt integreren in wie je bent geworden”.
"We vinden het belangrijk dat iedereen toegang heeft tot steun bij rouw; onze rol is om de ruimte te creëren waarin iedereen mag zijn wie hij is en waarin alle gevoelens gedeeld mogen worden. Vrijwel alle vrijwilligers die deze lotgenotengroepen begeleiden, hebben zelf ook te maken gehad met verlies. Alleen samen kunnen we het verschil maken. Ik zie deze nominatie dan ook als een eer voor al mijn collega’s”.
Anneke is een van de genomineerden voor de Zeister Vrijwilligersprijzen 2025. Je kunt hier stemmen van 10 november t/m 3 december 23:45.